Een uitje naar de Spaanse kust

Na een week ondergedoken te hebben gezeten in de ruïne (klik hier om het verhaal te lezen van Sofia haar vlucht uit de B&B, nadat ze bijna een gebakken ei was geworden), leek mij de kust wel weer veilig. De kust ja, daar ben ik toen naar toe gegaan! Vanuit de ruïne moest ik eerst een eind lopen naar de openbare weg. Het was een zware tocht, met een lange klim door bramenstruiken. Zweetdruppels liepen langs mijn schil en tweemaal heb ik een stukje terug moeten lopen, omdat mijn sombrero aan een doorn was blijven hangen. Maar dit was het wel waard, want nadat ik het hoogste punt van mijn route had bereikt, hoefde ik alleen nog maar te gaan liggen en meneer (of mevrouw?) Zwaartekracht het werk te laten doen! Na een uur en zevenendertig minuten te hebben gerold – en hier en daar te hebben gestuiterd – kwam ik tot stilstand tegen de vangrail van de openbare weg.

Tijdens regenbuien een wandeling over het strand

Sofia op de boulevard van Torremolinos

Sofia is vervolgens meegelift met de eerste de beste auto die ze tegenkwam. Dat ze niet heeft gevraagd waar de huidige passagiers heen gingen en ze zich er ook niet om bekommerde dat dit drie langharige mannen – waarvan een met snor – waren, bewijst wel dat Sofia een naïef ei is. Hoezo? Wat is dat nou weer voor beschuldiging? De mannen waren hartstikke vriendelijk. Ze boden me allerlei lekker drinken aan. Wel wat pittig en het brandde in mijn keel, maar het was goed bedoeld. Alleen de rokerij heb ik afgeslagen, dat ging me dan net iets te ver. Behoorlijk aangeschoten belandde Sofia na dit ritje in Torremolinos, van oorsprong een vissersdorpje en nu een populaire Spaanse badplaats. Dat het populair is, was overduidelijk te merken: de gehele boulevard was niet over te steken zonder van alle kanten bekogeld te worden met Engelse, Nederlandse en Duitse kreten. Dit vond ik eigenlijk niet zo leuk. Ik ben in Spanje op zoek naar groen gras, waarom moeten die niet-Spanjaarden zich er dan mee bemoeien? Dan had ik toch ook wel in Nederland kunnen blijven! Dat Sofia een tijdje heeft verbleven in een B&B van een Nederlandse eigenaar, is blijkbaar nietszeggend. Dat is anders. Dat was mijn eigen keuze. Ik dacht nu de Spaanse cultuur op te gaan snuiven, maar dat lukt niet als ik steeds overrompeld word door de taal die ik zelf spreek. Inderdaad, Torremolinos is niet de beste plek om kennis te maken met de Spaanse cultuur. Maar het strand is groot, en mooi, en hoewel er nu ook redelijk wat toeristen zijn, is er, zo in het voorseizoen, nog voldoende ruimte om ongestoord een strandwandeling te maken. Het strand zelf, in tegenstelling tot de boulevard, is namelijk zo goed als leeg! Al zal het feit dat het nu aan het stortregenen is, hier ook invloed op hebben. Mijn sombrero beschermt me wel tegen de regen, dus ik heb daar niet zoveel last van. En ik mag overnachten op het terras van een restaurantje aan de boulevard, gezellig samen met hun kat. Vanmiddag hebben we een portie vis gedeeld, kijk maar op de foto’s hieronder!

Een visje in Torremolinos

Sofia aan de vis in Torremolinos

De nieuwe vrienden samen op het terras aan de boulevard

Sofia samen met de kat op een terras in Torremolinos

Zo te zien vermaakt Sofia zich wel. Si! Eten en drinken maken me altijd een blei ei. Als toetje na de vis, heb ik een pak chocoladekoekjes uit de supermarkt gehaald. Ik had liever bokkenpootjes gehad, maar die kan ik hier nergens vinden. Daarom heb ik maar besloten om morgen naar een land te vertrekken waarvan ik zeker weet dat de supermarkten wel bokkenpootjes verkopen. Spannend hè! Heeft Sofia niet een klein tipje van de sluier voor ons lezers? Nope! Ze verkopen er bokkenpootjes, zelf ken ik maar één land waar ze dit verkopen, dus zo moeilijk is het niet raden. Hasta la vista!