Ei rolt door de Ijzeren Poort van Macedonië

De afgelopen twee weken heb ik gespendeerd bij de ijzeren poort in Macedonië. Ik snapte alleen niet waarom ze dit zo noemen: die poort was niet van ijzer, maar van twee hoge rotsen waar tussendoor een rivier loopt. In het museum heb ik opgevangen dat de Duitse koning Wilhelm II in de Eerste Wereldoorlog de eerste tunnel heeft gemaakt door de rots. Het was een zeer strategische plaats om naar het noorden of het zuiden te reizen, en zo konden de Duitsers bepalen wie er door de zogenaamde ijzeren poort mocht. 

De eerste tunnel, gemaakt door koning Wilhelm II in de Eerste Wereldoorlog

Sofia Skepleppel staat op de foto met de Ijzeren Poort in Demir Kapija, Maceonië

Het ei heeft blijkbaar niet zo goed opgelet in dit museum. De ‘ijzeren poort’ is de vertaling van de Turkse woorden ‘Demir Kapija’. Turks? We zijn hier toch in Macedonië? Juist, maar de naam is ontstaan in de tijd dat Macedonië overheersd werd door de Ottomanen, tussen de veertiende en het begin van de twintigste eeuw. Zij probeerden ook al met veel moeite langs de ijzeren poort te komen. Er is dus heel wat gevochten in deze plaats.

Demir Kapija staat op het internet bekend als, naast de wijnvelden (maar Sofia is meer geïnteresseerd in wat sterkers), walhalla voor buitensporters, met name voor klimmers. De eigenaar van camping ‘Rock Land’ heeft hier allerlei klimroutes en wandelroutes uitgezet. Ook Sofia heeft hier van geproefd. Met haar Bulgaarse (jep, die fijne Bulgaren weer!) campinggenoten is ze op avontuur geweest in de canyon. Ik heb een van de makkelijkere rotsen geprobeerd. Ik dacht, ei in ’t bakkie, maar poeh, van beneden lijkt het een stuk minder steil dan als je eenmaal aan de rots hangt! De top heeft deze schijtluis dan ook niet gehaald, maar ach, ze heeft haar portie adrenaline wel weer gehad.

Naast het klimmen heeft ze iets minder adrenaline opwekkende wandelingen gemaakt, langs de rivier en de wijnvelden en naar de top van een rots. Ik had geluk dat ik al geoefend had met klimmen. De rotswanden bij deze route waren niet zo steil, maar het was wel echt klauteren geblazen.

Klauteren over de rotsen

Sofia Skepleppel klautert over de rotsen vlakbij Demir Kapija, Macedonië

En niet te vergeten: Sofia haar grot uitje. Vol goede moed is ze naar een grot gemarcheerd, op aanraden van de camping eigenaar, waarbij de opening pal naast de weg is gesitueerd en waarbij men al tijgerend naar binnen moet. Sofia niet natuurlijk, die kan gewoon tussen de rotsen door rollen. Maar toch was het wel eng, hoor. Ik meende dat slechts enkele stukjes zo benauwend zouden zijn, maar ik kwam bedrogen uit. Er liepen ook allerlei insecten rond. Bah. De tocht die drie à vier uren zou duren – en zou eindigen bij een prachtig ondergronds meer – heeft het ei ingekort tot een halfuur.

Sofia heeft op de camping veel huisdieren gehad. Ze werd veelal omringd door honden en een kat. Die kat heb ik Seakele Zeikstraal genoemd. Dat beest mekkerde de oren van mijn eischil! Alleen als ik hem eten gaf of als ik hem aaide, was hij stil. Ja, hij kon behoorlijk miauwen, maar toen het tijdens het koufront ’s nachts maar één graad werd, was Sofia toch wel blij met haar nieuwe fan en heeft dankbaar tegen zijn vacht geslapen.

Tussendoor is Sofia een nachtje naar Skopje geweest, de hoofdstad van Macedonië. Tijdens deze reis is dat haar eerste grote stad die ze heeft bezocht – en voorlopig ook de laatste. Ik ben helemaal niet zo’n steden-ei. Ik ben niet zo groot als de mensen natuurlijk, en alles is wel gebouwd op mensen. Ik moet de hele tijd uitkijken of ik niet plat getrapt word of word gesnapt door een vieze zwerfhond. Bovendien moet ik de hele tijd omhoog kijken, mocht ik iets anders willen zien dan stoepranden of schoenen. Dat is knap vermoeiend, hoor. Dat de mensheid niet wat beter rekening kan houden met eieren. Pffft. Alle standbeelden in de stad heeft Sofia dan ook niet goed kunnen bekijken. Maar dat geeft niet, want echt mooi is het toch niet. Tijdens een stadsvernieuwing in 2014 zijn er vele – honderden? – standbeelden geplaatst, die men over het algemeen maar kitsch en nep vindt. Ook zijn er drie grote piratenschepen aangemeerd in de rivier. De schepen zijn mooi, maar ogen ook wat nep, en passen niet helemaal in het plaatje. Enfin, eigenlijk heb ik er ook niet zoveel verstand van. U moet zelf maar eens naar Skopje om te bepalen of de stadsvernieuwing wel of niet goed uitgepakt heeft.