Het eerste avontuur: Spanje

Sofia ziet Finca Serrato voor het eerst

Sofia Skepleppel ziet de B&B Finca Serrato voor het eerst

Voor mijn allereerste expeditie ben ik naar Spanje afgereisd. Op internet kwam ik een Bed & Breakfast tegen, vlakbij Malaga. De foto’s lieten zien dat dit bovenop een kleine berg staat, omgeven door grasvelden met twee grazende paarden. Groen gras. Bingo. Wat me ook erg aantrok, waren de eieren die ik op andere foto’s zag. Misschien was dit wel familie van mij! Hoe dan ook, voor mijn eerste uitstapje leek het mij verstandig om ergens heen te gaan waar ook soortgenoten verblijven. Mocht ik het dan moeilijk krijgen, dan zijn er altijd eieren met wie ik op niveau zou kunnen praten. 

Op het vliegveld in Malaga kocht ik een sombrero, dit leek me wel toepasselijk – al kwam ik er later achter dat dit eigenlijk een sombrero mejicano is, maar ach, Mexico, Spanje… Allemaal één pot nat. Mexico is tenslotte een kolonie geweest van Spanje.

Een van de paarden heeft me opgehaald van het vliegveld, zo hadden we een mooi ritje van een paar uren te gaan, dwars door de natuur. Prachtig was het! Het was best wel groen om me heen, maar het paard vertelde me dat dit alleen in het voorjaar zo is. Straks, in de zomer, wordt het schijnbaar erg droog en raakt alles verdord. Nou ja, nu leek het in ieder geval mooi. Op een gegeven moment moest ik afstijgen en toen zag ik het: Finca Serrato, de B&B van de foto’s!

Het was namiddag, de zon was al aan het afdalen richting de horizon en hierdoor was er een aangename temperatuur in het zonovergoten Spanje. Sofia klopte aan bij de B&B. Een vriendelijke man deed open en was blij om te zien dat er nog een ei was die zijn B&B had ontdekt. Eieren zijn zeldzame, doch gemakkelijke gasten. Onder het genot van een cerveza hebben ze een beetje bijgepraat – hoe was de reis, hoe wordt het weer, hoe ben je hier terechtgekomen, etc. – en Sofia was overtuigd dat ze hier wel een tijdje wilde verblijven. Kost dat dan? Sofia schrok van de prijs. Niet van de hoogte van de prijs, die was prima, maar van de prijs op zich. Ze had er helemaal niet bij stilgestaan dat ze moest betalen voor een onderkomen. Tsja, nog nooit iets anders gezien dan de binnenkant van een eierdoos en de supermarkt, dan ben je ook niet veel gewend… In haar rugzakje hadden enkel een paar muntjes gepast, zodoende had ze maar één euro en vijfenzeventig cent meegenomen. Hiervan was de helft al opgegaan aan haar sombrero. Maar dat was het wel waard, hoor! De sombrero staat mij erg goed en voorkomt dat mijn schil verbrandt. Hoe moest dit nou? Inmiddels was de zon verdwenen achter de bergen; het was te laat om Sofia nog te verplaatsen. ’s Nachts dwalen hier wilde honden rond en die lusten wel een ei. Rauw en inclusief schil, een feestmaal voor de blaffers (deze versnapering is bovendien goed voor een glanzende vacht! Niet dat die beesten dat iets boeit).

In het zonnetje, genietend van een cerveza

Sofia Skepleppel aan de cerveza

De vriendelijke meneer, inmiddels net als Sofia zelf ietsiepietsie aangeschoten – of dit in haar voordeel of juist in haar nadeel heeft gewerkt, blijft tot op heden onbekend – wist wel een goede deal. Als Sofia het ontbijt voor de andere gasten in de ochtend klaar ging maken, zou zij in ruil hiervoor een plaatsje bij de paarden in het hooi krijgen. Ik heb een hele hooibaal voor mezelf, wat luxe hè, zoveel ruimte heb ik nog nooit gehad! Het eerste uur heb ik over de hooibalen gerold, ooit was het hooi misschien groen, maar dit gras in de kleur bruin beviel ook wel. Erg goed zelfs, ik had me al lang niet zo’n blei ei gevoeld! Moe van het rollen viel ze in slaap, bijna werd ze te laat wakker. Gelukkig kwam een van de paarden me wekken met een lik over m’n bol. Hop, snel in werktenue en op naar de keuken. Hier wachtte een hele stapel sinaasappels op Sofia, deze heeft ze met veel plezier en liefde geperst en naar de ontbijtkamer gebracht. Tevens heeft ze de tafel gedekt, achteraf bleek dat ze het mes en de vork verkeerd had gelegd, maar vooruit. Oeps, zelf eet ik nooit met bestek dus dat kon ik ook niet weten. Maar het was verder geen grote ramp en zo heb ik ook wat geleerd. Sinds ik uit de supermarkt ben, leer ik elke dag wel iets.

Ontbijt klaarzetten voor de gasten

Sofia Skepleppel zet ontbijt klaar voor de gasten

Nog oranje van het sinaasappelsap (ze was per ongeluk in een kopje gevallen toen ze dit naar de ontbijtkamer transporteerde), ging Sofia de omgeving verkennen zodra het werk gedaan was. Echt mooi is het hier, hoor. De B&B staat midden in de bergen. Als je bij het zwembad staat en om je heen kijkt, zie je alleen maar bergen – en wat zijn bergen mooi, dat wist ik helegaar niet! Daar wil ik echt meer van gaan zien.

Het bevalt zo goed dat Sofia heeft besloten hier wat langer te vertoeven. Iedere ochtend ontbijt maken, ja ook de afwas hoort hierbij (de eerste dag is ze hier stiekem aan ontglipt. Nietes! Ik wist niet dat dat moest!), en in ruil hiervoor krijgt ze een warm, zacht plekje in het hooi. Het is ook best wel gezellig daar. Iedere avond praat ik met meneer Spin, hij vangt de hele dag vliegjes en daarom mag hij ook in het hooi verblijven. Stiekem heeft hij zijn hele familie daar ondergebracht, maar ssst, dat mag verder niemand weten. Soms moet Sofia ook kamers schoonmaken. En inmiddels is ze met een paar gasten in haar vrije tijd mee geweest naar een natuurpark – Torcal de Antequera – waar zogenaamde ‘pancake rocks’ staan. Dat vond ik overigens wel een beetje teleurstellend. Ik had me verheugd op lekkere pannenkoeken, met ham, brie en pesto zou ik dan nemen, maar daar aangekomen bleken ze van steen te zijn. Kon je helemaal niet eten. Pffft, stom hoor. Om dit goed te maken, heeft ze zichzelf getrakteerd op een ‘tinto verano’ – een zomers drankje van rode wijn gemixt met citroen frisdrank, typisch Spaans – in de plaatselijke ‘venta’. De ‘v’ spreek je uit als een ‘b’, heb ik geleerd. Deze ‘benta’ deed vroeger dienst als herberg voor de paarden en mensen (en wellicht eieren) die onderweg waren van de havens van Malaga naar andere plaatsen in het binnenland. Madrid, Córdoba, Sevilla, Colmenar, Granada. Een paar kilometer verderop staat er nog een benta, en daar heb ik een paar euro in de kauwgombal automaat gegooid. Weer kwam ik bedrogen uit: geen kauwgomballen maar van die stomme knuffeltjes uit China. Kun je niks mee want ik versta ze niet.

In natuurpark ‘Torcal de Antequera’, met de pancake rocks

Sofia Skepleppel in Torcal, met de pancake rocks op de achtergrond

Zoals u kunt lezen, bestaat het leven van Sofia uit vele teleurstellingen en tegenslagen. Gelukkig zijn er ook mooie momenten bij, zoals wanneer een andere hulp van de B&B Sofia verrast met echte pannenkoeken. Met spek, kaas én honing. Ja, dan vergeet je al die andere teleurstellingen al snel weer. Welke teleurstellingen? Waar heb je het over?

Precies, welke teleurstellingen? Hieronder vindt u een samenstelling van alle foto’s van Sofia haar eerste avontuur. En zoals u kunt zien, heeft ze het zo slecht nog niet in Spanje.