Het groene gras van Finca Serrato

Locatie: Finca Serrato (bed & breakfast en appartementen in Andalusië, Spanje)

Op de praatstoel met: Ben, eigenaar van Finca Serrato

Ben, de eigenaar van de bed & breakfast waar Sofia een tijdje vertoefde (klik hier om te lezen wat ze daar heeft beleefd) in Spanje, heeft plaatsgenomen op de praatstoel van het ei. Deze Nederlandse wereldburger runt inmiddels tien jaar de B&B in de Spaanse bergen – wat best een lange tijd is voor hem. ‘Ik heb nog nooit ergens langer dan zes of zeven jaar gewerkt, dus tien jaar is voor mij lang,’ aldus Ben.

Finca Serrato – omgeven door Montes de Malaga

Finca Serrato omgeven door de montes de Malaga

Tien jaar is blijkbaar té lang, want binnenkort gaat hij – misschien tijdelijk – weer terug naar Nederland, het land dat hij heeft verlaten omdat hij het gras daar op dat moment te dor vond. Sofia vraagt Ben waarom hij dan nu weer terug wil. Denkt hij soms dat het gras ineens groener is in Nederland? Nou ja, het heeft wel veel geregend, dus misschien heeft dat het gras goed gedaan. Ben vertelt dat hij in de eerste instantie voor zijn dochtertje terug gaat en dat hij op langere termijn wel van plan is weer grasvelden te bezoeken in andere landen. Hij houdt van een uitdaging: ‘als je ergens een tijdje bent, worden dingen routine. En dan begint het te vervelen. Ik heb de B&B opgebouwd en ervoor gezorgd dat het goed loopt. Voor mijn gevoel heb ik alles nu gedaan, de uitdaging is er van af, dus het is tijd voor wat anders.’ Overigens is het echt alleen het werk dat hem begint te vervelen; het land niet. Ben heeft me vertelt dat het gras hier heel groen is vanuit zijn oogpunt (dat aanzienlijk hoger is dan dat van mij; zou lengteverschil invloed hebben op hoe je de kleur van het gras waarneemt?). Hij houdt van een goed klimaat – er zijn hier driehonderdtwintig (!) zonnige dagen – en hij vindt de mensen hier heel fijn. ‘Spanjaarden zijn vriendelijk, gastvrij, behulpzaam, ze staan open voor anderen en ze zijn gemoedelijk.’ Daarnaast trekken de leefwijze en cultuur van de mensen hem aan. Mañana, mañana, dat is wat de stereotype Spanjaard zegt. Het kan ook morgen nog, bedoelen ze hiermee. Soms frustrerend voor iemand die komt uit een land waar alles in een snelvaart geregeld moet worden, maar aan de andere kant reduceert het de portie stress aanzienlijk. Een ander vooroordeel over de Spanjaarden: ze komen altijd te laat! Dat is inderdaad geen zeldzame gebeurtenis. Maar de reden hierachter bevalt me eigenlijk wel. Stel nou dat u iemand, mens of ei, tegenkomt die u kent maar het werk staat ook te wachten, wat zou u dan doen? Hoogstwaarschijnlijk dit op fatsoenlijke wijze uitleggen, en iedere Nederlander zou daar meer dan begrip voor hebben. Maar de Spanjaarden niet! Hier hebben ze er juist begrip voor dat je dan gezellig samen gaat koffiedrinken. Of misschien is ‘begrip’ niet het juiste woord. Het is hier gewoon volkomen normaal, geaccepteerd, niemand vindt het raar. Dus als je een kwartiertje te laat bent omdat je aan het koffiedrinken was of een wijntje achterover hebt geslagen met een goede bekende, kijkt niemand daar van op, ‘dat gebeurt nou eenmaal’Tenzij je misschien aangeschoten op het werk komt, ik weet niet hoe de Spanjaarden daarover denken. Eens uitproberen? 

Bovendien vindt Ben omgeving een belangrijk punt voor het terrein van het groene gras. En hier in Spanje is de omgeving mooi, vooral rondom de locatie van de B&B: natuur, bergen, een gezellige stad en de zee op minder dan een halfuur afstand. Met de auto ja, per paard of per benenwagen is het iets langer.

Maar waar is het gras dan het állergroenst, volgens Ben? ‘Die vraag is lastig te beantwoorden, want dat verandert altijd. Als je gewend raakt aan dingen, dan wil je vaak weer wat anders; het gras lijkt dan ergens anders weer groener. Het is daarom onmogelijk om het groenste gras te vinden.’ Dat vind ik toch wel een beetje een vreemd idee, dat het gras ergens maar een tijdje groen is en dan verdort. Net alsof je een vreemde geur om je heen hebt hangen die na verloop van tijd alles in de directe omgeving doet verwelken!

Ben heeft ook een tijdje de geur van het gras opgesnoven in Thailand, waar eveneens een gemoedelijke en vriendelijke cultuur heerst. ‘Dit is voor een paar jaar leuk, maar je kunt er nooit echt integreren. Ik heb Europese roots, dat is te verschillend met de Aziatische cultuur. Je achtergrond en gewoontes zijn zo anders; het is moeilijk uit te leggen, maar je begrijpt elkaar gewoon niet echt. In het begin wel, maar als je contact met de mensen intensiever wordt, is het toch anders.’

En heeft Ben ook nog een tip voor Sofia? ‘Leer tevreden te zijn met waar je bent en wat je hebt op dat moment; je werk, je sociale omgeving, je eten, alles. Leef zoals het leven is, dan word je gelukkig.’ Krijg ik nu weer zo’n onduidelijke tip? ‘Leef zoals het leven is…’ Waarom kan niemand mij aanwijzingen geven zodat ik wat dichter bij de plaats kom waar het gras het groenst is? Misschien zit er wel een verborgen boodschap in deze tip, ik zal er eens op gaan broeden. 

Kijk voor meer informatie over de B&B en appartementen van Ben op: www.fincaserrato.com.

Sofia op de foto met Ben en zijn hond Paco

Sofia heeft overigens vrij vlot na dit gesprek Finca Serrato verlaten. Het werd haar een beetje te heet onder de voeten – letterlijk en figuurlijk. Nieuwsgierig?