Piatra Craiului: hoe een ei van de berg rolt

Het is alweer meer dan een week geleden dat ik de bergen van Piatra Craiului op en af rolde – inmiddels is alle spierpijn verdwenen en begint mijn eidooier wederom te kriebelen. Nog een avontuur in de bergen zou fijn zijn, maar de komende dagen zit dat er niet in. Ik ben nu in Bulgarije, op een camping waar de kippen vrij rond scharrelen; ik heb gevraagd of ze mijn moeder, Carla de kip, ook kennen maar we spreken niet dezelfde taal. Ik ben nog druk bezig met een tolk zoeken en ben vastbesloten hier te blijven tot ik antwoorden heb.

Zonsondergang op 2200 meter hoogte

Sofia Skepleppel met zonsondergang in de Piatra Craiului, na een zware bergwandeling

Sofia heeft Roemenië verlaten en heeft inderdaad weer een mooie camping gevonden. Maar nu niet te hard van stapel lopen, want eerst moet de vorige week nog geëvalueerd worden. Toen was ze op camping ‘Panorama‘ in Rucar. Dat was ook een hele mooie camping! Een fijne camping ook. Ik had in mijn vorige verhaal al verteld dat de honden en katten vrij rondliepen en ik kon knuffelen wanneer ik wilde, en het uitzicht op de bergen was ook prachtig. Zo iedere ochtend ontbijten is echt een weelde. De eigenaar is een Nederlandse man, maar kan, door zijn vloeiende beheersing van de taal en zijn gebruinde gelaat, ook wel door voor een Roemeen, samen met zijn Roemeense vrouw. Ik kon dus praten in mijn eigen taal maar kreeg toch de Roemeense ervaring mee. Op de camping was het zo – tsja, ik weet niet zo goed hoe ik het uit moet leggen… ‘It komt net sa krekt’. Sofia kan er blijkbaar alleen die woorden voor vinden, excuus aan de mensen die geen Fries begrijpen. De letterlijke vertaling hiervan is ‘het komt niet zo precies’. Sofia bedoelt hier onder andere mee dat er niet teveel regeltjes zijn en dat het gemoedelijk was op de camping. Hoe meer regels, hoe meer je moet nadenken voor je wat doet. Ook bedoelt Sofia ermee dat de camping – voor zover dat mogelijk is bij iets dat geld verdient – niet commercieel ingesteld is. Je betaalt voor je plaats op de camping, voor de was die je wilt draaien en voor een koud biertje uit de gezamenlijke koelkast. Voor de rest geen poespas of andere zaken om je extra geld af te troggelen. Het maakt niet uit hoe klein of groot je tent is, er is, in ieder geval anno 2018, gewoon één prijs. En oké, laat Sofia dit nou net mooi uitkomen met haar superdeluxe (lees: grote) tent.

Nu over Sofia haar bergavontuur. Jep, mooi en zwaar tegelijk. Zwaar vooral, eigenlijk. De eerste zeven uur moest ik een *pieeeeep* (sorry Sofia, geen lelijke woorden gebruiken op deze website) eind omhoog rollen, echt alleen omhoog, en door het bos dat ik na twee uren ook wel gezien had. Er moest zelfs GPS aan te pas komen, terwijl Sofia zo’n hekel heeft aan technologie. Het eerste gedeelte van de route was slecht tot niet aangegeven en Sofia moest zich door het dichte struikgewas zien te slepen. Maar toen ik uiteindelijk, na zeven uren en een fikse regen- en onweersbui (ik heb toen geschuild bij de kabouters, zie foto’s onderaan de pagina), boven de boomgrens kwam, werd ik beloond. Het uitzicht was prachtig. Het volgende stuk was ook erg spectaculair. Bij dit volgende stuk was Sofia overigens wel strontchagrijnig. Haar rugzak was zwaar en haar voorraad eten en drinken moest gerantsoeneerd worden; ze had dus honger. Kortom: het was pittig.

Net boven de boomgrens uitgekomen

Sofia Skepleppel aan het bergwandelen in Piatra Craiului, Roemenië, met op de achtergrond mist die over de bergen trekt

De laatste vijf uren liep ze over de bergkam van Piatra Craiului, waarbij ze soms over een richel moest rollen, en soms steil omhoog moest klimmen zonder enige klimuitrusting. Het was inderdaad ontzettend pittig, maar desondanks heb ik wel genoten van dit avontuur. Een shot adrenaline doet wonderen. Begonnen op 800 meter, eindigde Sofia op 2200 meter hoogte, in onzekerheid of ze de berghut wel zou halen. Ik wist allang dat ik die niet zou halen. Maar onderweg was er ook een refugio, een noodschuilplaats zonder enige voorzieningen, en deze heb ik op het nippertje gehaald. De zon begon al laag aan de hemel te hangen en her en der liepen berggeiten, waarvan Sofia niet zeker wist of ze eieren lusten. Maar hier hoefde ze zich niet meer druk om te maken; de geweldige zonsondergang kon ze bewonderen vanuit haar veilige schuilplaats.

De volgende dag is Sofia teruggekeerd naar de camping, waar ze dankbaar met een flinke portie eten en drinken bij een warm kampvuur heeft gezeten. Maar niet te lang, anders zou ze een zachtgekookt eitje worden.