Rotte eieren in Albanië

Mijn allereerste keer in Albanië bevalt goed. Dit land heeft zo’n beetje alles: bergen, rivieren, strand, zee, mooi weer, lekker eten, lekkere Raki, vriendelijke mensen. Ik heb al een tijdje geen verhaal geplaatst in de rubriek ‘Egg adventures’, dat was omdat ik vertoefde op een camping zonder internet. En wat was het een fijne camping, met uitzicht op de bergen, dieren, een lieve hostess (die ik ook heb geïnterviewd, lees hier het verslag van ons gesprek) en bovenal: de leukste bar die ik tot nu toe heb bezocht in mijn leven. De Raki is net zo duur als de koffie, dus dat was iedere keer wel een moeilijke keuze. Vaak nam ik maar gewoon beide, net zoals de Albanese mensen dat doen: ’s ochtends een kopje koffie met Raki, ’s middags een kopje koffie met Raki en ’s avonds een kopje koffie met Raki.

Sofia en haar favoriete bar

Sofia Skepleppel op Ecocamping Albturist Permet, Albanië

Nou nou nou, Sofia horen we niet vaak zo positief. Maar het is waar, Albanië bezit heel wat natuurschoon. Al is dit nog niet zo goed toegankelijk, aangezien veel nog redelijk onaangeraakt is door toerisme. Echter, dit is wel opkomend: in de afgelopen jaren zijn verschillende wandelroutes uitgezet en gemarkeerd, lokale gidsen zijn opgeleid en er zijn meer guesthouses en andere accommodaties opgezet.

Ook de camping bestaat nog maar drie jaar. ‘Ecocamping Albturist Permet’, hier is Sofia aangemeerd na een amusante reis over de SH75. Deze weg staat bekend als een van de gevaarlijkste wegen van de wereld. Ik snap wel waarom. Haarspeldbochten, steile stukken (de auto moest geregeld in de eerste versnelling), slecht wegdek – maar gelukkig niet van die grote gaten zoals ze die in Roemenië kennen – en een vangrail was er vaker niet dan wel, ondanks de afgronden. Voor onervaren of suïcidale chauffeurs is deze weg geen aanrader. Gelukkig is Sofia geen van beide en heeft ze ongedeerd de camping bereikt.

Nabij de camping is van alles te beleven. Sofia heeft zich lekker ondergedompeld in de natuurlijke heetwaterbronnen, gesitueerd in een canyon en naast een oude – zeer fraaie – Ottomaanse brug. Het hele jaar door is het water van deze bronnen gemiddeld twintig graden, en volgens de verhalen is het onderdompelen goed voor allerlei lichamelijke issues. Volgens mij hebben hier vroeger ook veel eieren gewoond. Ik heb er geen gezien, maar wel geroken: in de gehele omgeving rook het naar rotte eieren. Zouden dat mijn voorouders geweest zijn?

De oude Ottomaanse brug en de ‘hot springs’ (links naast de brug en aan de rechterkant)

Sofia Skepleppel bij de Hot Water Springs, Albanië

In de canyon worden iedere zomer meerdere reddingsoperaties uitgevoerd. Als het in de bergen regent, kan het water in de canyon snel stijgen en de bezoekers verrassen.

De Vjosa rivier is een van de laatste onaangedane rivieren in Europa. Hij stroomt vrij door het land en heeft doorgaans een prachtige turquoise kleur. Ik heb veel bruggen gezien waarmee je aan de overkant kunt komen, niet allemaal even jofel. Zo was er één brug waar de camping eigenaresse me voor had gewaarschuwd, maar die wel aangegeven stond op Google Maps als mogelijkheid om overheen te wandelen. Tsja… Sofia heeft het maar niet geavontuurd: de houten brug was aardig verrot, en op vele plaatsen was het hout vervangen door iets geïmproviseerds wat ook al aan het rotten was.

Op de camping was regelmatig stroomuitval. De hele omgeving – met uitzondering van het stadje Permet – werd dan in de duisternis gehuld. De eigenaresse van de camping stak dan kaarsjes aan, zodat ik toch nog aangenaam mijn kopje rozemarijnthee op kon drinken. Heel lief.

 Sofia haar laatste avontuur rondom de camping was een bergwandeling, met als koekje bij de koffie een waterval aan het einde. Het duurde wel even voordat ik die kon bewonderen. Er kruiste net een herder met een kudde schapen mijn pad. Maar toen kon ik mooi even uitpuffen en de schapen observeren. Het zag er heel authentiek uit, totdat er plotseling een liedje galmde over de bergen en de herder een mobiel uit zijn jaszak viste. Mooi contrast. Ik was alleen wel verbaasd dat hij daar bereik had.

Heeft Sofia dan geen enkel kritiekpuntje over haar afgelopen avontuur? Jawel, hoor. In Albanië heb ik bijvoorbeeld nog geen enkele koffieautomaat gezien, mijn favoriete topic in Bulgarije en Macedonië. En wat ik wat minder prettig vond: ik rolde regelmatig door een vuilnisbelt. De mensen hebben hier blijkbaar nog nooit gehoord van milieuzaken en dumpen de vuilnis waar ze op dat moment zijn. De dorpen in de bergen gebruiken gewoon een afgrond als dumpplaats. Oh ja, helemaal vergeten te vertellen. Ik ben ook nog bij het meer van Ohrid geweest in Macedonië. Maar dat was niet zo spectaculair. Veel te commercieel, daar houdt dit ei niet zo van. Of is Sofia gewoon verwend geraakt door haar jarenlange residentie in de gemeente de ‘Friese meren’?

Sofia heeft de eigenaresse van de camping geïnterviewd voor haar rubriek ‘Op de praatstoel’. In Albanië kennen ze het gezegde ‘de kip van de buren lijkt altijd dikker’ in plaats van Sofia haar versie ‘het gras aan de overkant lijkt altijd groener’. Benieuwd naar een Albanese visie op deze kwestie?