Schaken en palaveren in Bulgarije

Locatie: Parvomaytsi, Bulgarije

Op de praatstoel met: Hanne

Sofia heeft op de praatstoel gezeten met Hanne, tijdens een boeiend potje schaken. Doorgaans maakt het ei er de gewoonte van om tijdens haar gesprekken te vragen wat de dagelijkse bezigheid of professie is van iemand. Maar Hanne is van mening dat dit een onnodig label is – ‘iemand is zoveel meer dan zijn of haar job’, laat ze Sofia weten. Vaak plaats je iemand in een bepaald hokje zodra je weet wat de occupatie is van je gesprekspartner. Ja bah, dat heb ik ook zo vaak. Als mensen horen dat ik een ei van beroep ben, denken ze altijd meteen dat ik er mijn missie van maak om de ei-genocide te stoppen. Dus, vooruit, om mogelijke stereotyperingen te voorkomen, wordt de job of studierichting van deze vijfentwintigjarige Vlaamse niet vermeld. Alleen een hint: ze is een erg sociale vrouw! Dat is aan het schaakspel anders niet te merken.

Wat voor eerste move gaat Hanne maken?

Sofia Skepleppel aan het schaken en palaveren in Bulgarije, samen met Hanne, tijdens een gesprek voor de rubriek 'Op de praatstoel'

Nadat Sofia een paard en een loper van Hanne heeft geslagen, begint ze maar eens over het groene gras. Eigenlijk was het meer een afleidingsmanouvre. Ik was zo goed op dreef en ik dacht: ik ga haar helemaal inmaken. Denk om je prioriteiten, Sofia.

‘Op de plek waar gij net aankomt, is het gras altijd groen,’ aldus Hanne. ‘En het gras blijft ook groen als ge bij mensen bent die samen met u het gras onderhouden.’ Ik snap het niet. Nu was Sofia zelf blijkbaar even afgeleid, want Hanne verslaat een van haar torens, Sofia haar favoriete schaakstuk – naast de koningin dan. Hanne vertelt dat je gras niet alleen kunt onderhouden. Je hebt anderen nodig om de groene kleur in stand te houden: water geven, zo nu en dan de sprietjes bijpunten; het klinkt weinig, maar het is nog best een hele klus! Bovendien blijft het volgens Hanne ook vers en groen door er samen met anderen op te zitten en een spelletje te doen. Dikke Bertha bijvoorbeeld, dit schijnt een van Hanne’s favoriete spellen te zijn. En met wie onderhoudt Hanne het grasveld dan? ‘Dit klinkt zo cliché, maar met mijn vrienden en familie.’

Momenteel maakt Hanne met haar vriend Simon – net als Sofia – een tour door Europa. Ze zijn begonnen in Zwitserland en zijn daarna door Slovenië, Kroatië, Bosnië, Montenegro en Macedonië gereisd en zijn nu in Bulgarije. Griekenland, Albanië en Italië staan nog op de planning voordat ze over twee maanden weer thuis in België willen zijn. Deze reis maken ze in hun trouwe, tot camper omgebouwd busje. Een heel mooi busje. Ik heb het van binnen gezien: ze hebben het heel gezellig gemaakt met oud hout en mooie keukenkastjes. Ze hebben ook twee planten mee en een plank vol met boeken. Maar straks, als ze vijf maanden onderweg zijn, is het weer tijd om thuis het gras te gaan onderhouden. ‘Het gras wordt niet alleen groen door het te onderhouden, maar ook door er even weg te gaan. Dan ga je de groene sprietjes meer waarderen.’ Hanne en Simon zijn van plan om eerst een tijdje in Brussel te gaan wonen. Dit is een multiculturele stad, ‘als je daar om je heen kijkt, is het net of bent ge altijd op vakantie’. Reden hiervan is zodat ze thuis niet meteen weer in het dorpsleven en de oude patronen vervallen: dat hun leven nu veel ‘wereldser’ is, willen ze graag voortzetten.

Inmiddels zit Hanne zo geconcentreerd naar het schaakbord te staren – de koning zit bijna in haar neus – dat Sofia maar snel een moeilijke vraag stelt om haar uit de focus te halen. Ik had alleen nog maar twee pionnen en mijn koning, dus ik moest het wel vuil spelen mocht ik nog kans willen maken. Ik heb Hanne gevraagd wat haar leukste reiservaring is, ha, die vraag is moeilijk te beantwoorden als je al een tijdje weg bent en allemaal mooie dingen hebt meegemaakt! Een van de mooiste reiservaringen van Hanne en Simon is de camping waar ze nu zijn. ‘In het begin wilden we zoveel mogelijk doen en zien en verplaatsten we ons vrij snel. Maar deze camping nodigt uit om even op de rem te trappen; even niet zoveel doen maar gewoon zijn.’