Sofia op de vlucht

voor hete koekenpan

Een grote tragedie heeft zich voorgedaan in mijn ei-achtige bestaan. Woensdagochtend kwam ik braaf op tijd uit mijn nest, ik moest ontbijt serveren voor vier gasten, wandelaars. Ik had net alle sinaasappels geperst – zonder te morsen – en de tafels gedekt. Al fluitend en nietsvermoedend kwam ik weer terug in de keuken. En toen gebeurde het… Er werden eieren klaar gemaakt, dat had ik meteen in de smiezen. Een koekenpan op het vuur, dan weet u wel genoeg! Natuurlijk zou het ook nog kunnen dat er pannenkoeken gebakken zouden worden, of een stuk vlees, maar de geur van ei kwam me tegemoet. Ik zou omkeren, gillend de keuken uitrennen, maar het was al veel te laat. Ik werd van de grond geraapt, ruw, alsof ik geen gevoelens heb, en de hete, inmiddels rokende pan kwam steeds dichterbij. En… en… Nou ja, nu ben ik veilig in een oude wijnperserij, een ruïne, mijlenver bij de B&B vandaan. Meer wil ik er niet over kwijt. 

Rugzak ingepakt en wegwezen

Sofia Skepleppel gevlucht voor kokend water

What happened here? Hebben we te maken met een getraumatiseerd ei? Niet overdrijven, hoor! Oké, Sofia heeft geen trauma overgehouden aan deze gebeurtenis. Klaarblijkelijk heeft iemand van haar een eetbaar eitje willen maken. Dat klopt. Een van de nieuwe hulpen zou mij zo in de koekenpan gooien. De gasten hadden alle vier een gebakken eitje besteld, waaronder eentje met een zachte eidooier. Ik denk dat ik laatstgenoemd ei zou worden want ik moest er als laatste in. Zo zou je toch dood nog niet gevonden willen worden, als een zacht ei! En daar ging ik, richting de pan. Ik probeerde de nieuwe hulp te krabben, te bijten; niets van dit alles mocht baten. Op het allerlaatste moment kwam er vanuit onverwachte hoek hulp. Mijn hoed was al gevallen en het topje van mijn schil hing al dusdanig dichtbij de pan, dat de hitte me heeft getekend – voor eeuwig loop ik nu rond met een stukje gestold eiwit. En toen was daar mijn reddende engel: Willem, het plastic soldaatje dat ik twee weken terug uit de kauwgombal automaat had gehaald (te lezen in het verhaal ‘Het eerste avontuur: Spanje‘), verscheen op dit plaats delict. Hij wierp zich op het fornuis, waardoor de hulp schrok en mij losliet, en ik viel op de rand van de pan en wonder boven wonder rolde ik niet in, maar naast de pan. Ik heb mijn hoed gepakt, een handkus naar Willem geblazen en ben per direct vertrokken.

En zo komt het dat Sofia zich nu schuilhoudt in de ruïne op een berg verderop. Deze ruïne is van oorsprong een oude wijnperserij. Vroeger was heel Zuid Spanje een wijngebied met allerlei druivenplantages. Er waren dan ook veel van zulke ‘lagars’, wijnperserijen: de druiven moesten in die tijd per muilezel vervoerd worden, de afstand kon daarom niet al te groot zijn want dan zou de buit al sap zijn geworden voordat het in de wijnperserij zou arriveren. Maar die ezels moeten toch onderweg ook wat te drinken hebben? Dan is dat toch niet zo erg? In sommige gebieden had zowat iedere berg daarom een lagar. Maar het druiventijdperk was niet oneindig, want begin vorige eeuw zijn de druivenplanten in Europa uitgestorven door een ziekte, heeft Sofia zich laten vertellen. In onder andere Frankrijk en Noord Spanje hebben ze na deze catastrofe druivenplanten uit Amerika teruggehaald. Klopt, het waren oorspronkelijk Europese planten. Alleen in dit gebied van Spanje, Axarquia, hebben ze geen doorstart gemaakt met de druiven. Hier gingen ze amandelen en olijven verbouwen, snap ik ook wel, die zijn veel lekkerder. De ruïne waar ik nu zit, is overgegaan op het verwerken hiervan en ook van graan. Ik sta met de grote molensteen op de foto! Kijk hiernaast maar!

Op het platteland van Spanje, de ‘campo’, zijn ruïnes een vast onderdeel van het landschap. Naast alle lagars, gaat dit ook om boerderijtjes en andere huizen waarin pa en ma zijn gestorven en waarom de kinderen nog steeds ruzie hebben. Die weten niet wat ze willen. Ja, ze weten dat ze niet op de campo willen wonen – dit is ook niet meer nodig aangezien veel werk nu machinaal gebeurt. Ze zijn al lang vertrokken en andere dingen gaan doen, en nu weten ze niet wat ze met hun ouderlijk huis aanmoeten. De ene wil er een vakantiehuis van maken, de ander wil het verkopen… En niemand geeft toe of doet water bij de wijn (mooi woordgrapje bij dit verhaal! Haha dankje, vond het zelf ook wel grappig), dus gebeurt er niets en raakt het pand vervallen. Overigens is het ook veel goedkoper om een compleet nieuw huis te bouwen dan om een ruïne op te knappen. Heb ik even geluk. Nu heb ik tenminste een fijne refuge. 

Sofia voelt zich inderdaad erg thuis in deze oude, eniszins mysterieuze ruïne. Benieuwd naar haar slaapplaats en de reis hiernaartoe? Kijk hieronder voor de foto’s!

Op het nippertje niet in de pan gevallen – gered door Willem uit de kauwgombal automaat

Sofia gered van de hete koekenpan, ze was bijna een gekookt ei geworden op Finca Serrato

De oude molensteen

Sofia met de molensteen in een oude ruïne vlakbij Finca Serrato, Spanje