Van het platte Hongarije naar het bergachtige Roemenië

Ik heb lang gebroed op een verhaal over mijn week in Hongarije, maar eigenlijk is er niet zoveel te vertellen. De camping was bij uitstek geschikt om mijn eidooier wat rust te geven. De enige uitstapjes die ik gehad heb, vonden plaats op de poesta om de camping heen – hier ben ik meerdere malen doorheen gerold – en bij een meertje die niet zo fris was, maar waar ik door de hitte wel in heb gezwommen.

Sofia aan het wandelen met een hond van de camping

Sofia Skepleppel op de foto met een hond, Rucar, Roemenië

Ja, het was wel warm in Hongarije. Misschien dat dit mede oorzaak was van de weinige ondernemingen of uitspattingen van Sofia, maar ze vond het ook wel fijn om even niks te doen. De camping, Oazis-Tanya, is van Nederlandse eigenaren die deze rustige plek met veel aandacht voor detail en aandacht voor hun gasten runnen. Op de hele camping heerst een fijne sfeer. In de eerste instantie was Sofia bang dat haar privacy geschonden zou worden door de hoeveelheid Nederlands sprekende mensen die aangetrokken worden door de camping (dat mensen mij kunnen verstaan, biedt minder anonimiteit), maar dit viel behoorlijk mee. Ze heeft heerlijk op de praatstoel gezeten en gesocialized met de buren. Indien Sofia de behoefte had om haar eischil te strekken en een beetje te beweging te vergaren, rolde ze over de poesta, waardoor de camping omgeven is. Hierna een beetje afkoelen in het zwembad – soms moest ik dan wel eerst op wespenjacht, want die stomme insecten gingen met elkaar in conclaaf in het water. Ik heb ze eruit geschept, maar meer als de helft was al dood. Eigen schuld.

Na een week is Sofia vertrokken naar Roemenië. Hier heeft ze weer een mooie camping gevonden, nu met een prachtig uitzicht op de bergen, inclusief mogelijkheden tot spectaculaire wandelingen. Meer te doen dus als in Hongarije, maar er is wel iets minder rust: een drukke weg  vindt men onderaan de camping. Echter, door de rust van vorige week, kan ze dit nu prima handelen. Ook leuk voor Sofia is dat er hier allerlei honden en katten los rondlopen over de camping. Ik kan nu knuffelen wanneer ik wil.
Inimddels heeft Sofia al kennis gemaakt met de Roemeense vriendelijkheid. De mensen zijn veelal bereid je te helpen, ook al spreken ze geen woord anders dan hun moedertaal. In het begin van deze week, toen Sofia nog niet op de camping stond maar in het dorp Cisnadie verbleef, is Sofia aangewipt bij een café buiten het centrum. De eigenaar was zo blij met de komst van een buitenlands ei, dat ze een ‘coffee on the house’ kreeg. Net als haar tweede kopje koffie en een shotje zelfgestookte drank. Na nog een x aantal slokken pivo, is ze enigszins aangeschoten weer afgetaaid. Maar ik heb me prima vermaakt. De eigenaar sprak goed Engels en wil zijn land helpen door bij te dragen aan toerisme. Alleen weet ik de naam van zijn café niet meer, dus ik kan al mijn fans niet meer vertellen waar in Cisnadie ze koffie of een drankje moeten gaan drinken. Iets teveel alcohol gehad misschien?

Naar de camping in Rucar is Sofia gereden via de ‘Transfagarasan’, een spectaculaire weg die het Fagarasgebergte doorkruist. Het hoogste punt van deze weg is tweeduizend meter, en dit punt bereik je na vele haarspeldbochten en een groot bergmeer.

In de verte de Transfagarasan

Sofia Skepleppel rolt over de Transfagarasan, een van de spectaculairste wegen van de wereld, Roemenië

Sofia heeft er inmiddels al wat bergwandelingen op zitten. Waaronder eentje van twee dagen, waarbij het ook nog een beetje spannend was of het ei haar schuilplaats in de bergen wel op tijd zou halen. Het begon namelijk al te schemeren. Maar hierover vertel ik de volgende keer wel, ik moet eerst nog bijkomen van deze tocht. En het verhaal moet natuurlijk ook niet te lang worden, ik weet niet of de spanningsboog van mijn lezers het anders wel kan bolwerken. Oké, tot de volgende keer dan maar!