Vlieland: het ei-land met bijzonder gras

Na een lange tocht over het water ben ik eindelijk gearriveerd in het land waar ze bokkenpootjes verkopen (zie Sofia haar vorige verhaal). Ik ben van de boot gesprongen en het vinden van de supermarkt duurde niet lang. Er is hier maar één dorp, dus het veroveren van mijn buit was zo gepiept. Met mijn buikje rond gegeten, kwam ik erachter dat ik me in een gebied bevind dat er heel anders uitziet dan hoe ik me mijn land van herkomst herinner. Heel even dacht ik dat ik nog steeds in Spanje was, maar blijkbaar heeft Nederland dus ook stranden!

Sofia met haar schelp-bikini op het strand

Sofia Skepleppel op het strand van Vlieland

Ons favoriete ei heeft een weekje vakantie gevierd op het mooie Vlieland, een van de eilanden in de Waddenzee. Ze is hier helemaal vanuit Spanje met een boot naartoe gekomen. Toen ik hier nog in de supermarkt leefde, hoorde ik wel eens verhalen over iemand die men ‘Sinterklaas’ noemt. Één periode per jaar was iedereen hierover helemaal in rep en roer. Schreeuwende kinderen renden door de winkel; mensen strooiden zomaar van alles over de vloer (wat die kinderen dan vervolgens van de grond raapten en opaten, raar maar waar) en karren vol boodschappen vlogen rond. Niet mijn favoriete periode van het jaar, behalve dan dat het schap naast onze eierdoos gevuld werd met chocoladeletters. Hier ging ik wel eens stiekem naartoe om een hapje van de witte chocolade te knabbelen. Alleen van de letter S, hoor. Maar goed. Ik had dus gehoord dat die Sinterdinges ieder jaar met de stoomboot vanuit Spanje naar Nederland komt. In de haven van Malaga ben ik hem gaan zoeken, maar niemand kon me vertellen waar zijn boot lag. Ze keken me eigenlijk maar wat vreemd aan. Zodoende is Sofia stiekem aan boord geglipt van een boot met een Nederlandse vlag erop, enigszins teleurgesteld dat haar zoektocht naar de befaamde stoomboot niet succesvol was. Enkele dagen later meerde de boot met de ongenode gast aan in de jachthaven van Vlieland.

Nadat ze het gehele pak koekjes had verorberd – ja bah, ik zat daarna echt zo vol als een teek. Ik neem mezelf iedere keer weer voor om niet alles in een keer op te eten, maar ja… – is ze eerst via de duinen naar het strand gekuierd. Nudisten zijn van harte welkom op Vlieland: behalve bij het strandhotel en de jachthaven, is naaktrecreatie hier toegestaan. Sofia wilde hier ook van genieten, maar op het laatste moment krabbelde ze terug en heeft ze toch maar een geïmproviseerde schelp-bikini aangetrokken. Tevens heeft ze de temperatuur van het zeewater gepeild. Dat had ik niet moeten doen. Het water was best lekker verfrissend op deze warme dag, maar er kwam ineens een golf aan die me overviel en het water insleurde. Ik dacht dat het mijn dood zou worden! Maar plots werd ik het water uitgevist, door een vogel. Die heeft me gered en weer afgezet op het strand. In feite zag deze brutale zeemok in Sofia een lekker hapje, maar daar was hij niet de enige in. In de lucht kregen twee zeemokken ruzie om het ei en dit werkte in Sofia haar voordeel: terwijl zij het uitvochten hoog boven de grond, viel Sofia zacht terug in het zand. Ik wilde eigenlijk met die vogel op de foto, maar hij was alweer gevlogen, de bescheiden held! Daarom heb ik maar een eierdopje gekocht met een plaatje van de vogel erop, kijk maar op de foto hieronder.

Met het nieuwe eierdopje en de vuurtoren op de foto

Sofia Skepleppel met de vuurtoren van Vlieland

Ook de beroemde vuurtoren van Vlieland heeft Sofia inmiddels bezocht. Of bezocht, ze deed een poging. Weet je wel hoe hoog die trap daarnaartoe is! Ik had echt geen zin om die helemaal te beklimmen. Van een trap afrollen, daar heb ik geen problemen mee, maar erop… En vanaf een afstandje kon ik de toren ook prima bekijken. Hoewel de vuurtoren zelf relatief klein is, staat deze wel op het hoogste punt van Friesland – de Vuurboetsduin. De duin is te beklimmen met een lange trap, voor Sofia blijkbaar te zwaar, of via een mooie wandeling die gedeeltelijk door het bos loopt.

Een andere hotspot die Sofia net niet heeft gehaald, is het zogenaamde ‘drenkelingenhuisje’. Vroeger was dit een toevluchtsoord voor schipbreukelingen, nu is het een bezoekplaats voor toeristen. Dit huisje op palen is te bereiken per georganiseerde tour in een strandtruck, of, voor degenen die nog wat koekjes te verbranden hebben, per benenwagen. Vanaf het einde van de meest westelijke openbare weg is het ruim zes kilometer lopen naar het drenkelingenhuisje. Eigenlijk dubbel zoveel, want je moet over het strand lopen en in het zand zak je steeds weg. Je moet dus meer kracht gebruiken om vooruit te komen. Helaas zat ik zo vol met koekjes dat ik het beroemde huis op palen niet gehaald heb, maar wel het reserve huis op palen, dit is een half uur korter lopen! Te voet kan men er ook voor kiezen om het oefenterrein van de luchtmacht te doorkruisen. Als er geen oefening plaatsvindt, dan! Dit is de enige plek in Nederland waar de vliegtuigen van de luchtmacht met echte munitie mogen oefenen. Onderweg komt Sofia nog een raket tegen en, dapper ei dat ze is, ze nadert deze wel heel dichtbij, speciaal om een foto voor op haar website te maken. Aanraken doet ze niet, de borden aan het begin van dit terrein hebben dat ten strengste verboden!

Het, hoe Sofia dat noemt, ‘reserve drenkelingenhuisje’

Sofia Skepleppel met een drenkelingenhuisje op Vlieland

En hoe zit het met het gras, is dat groen hier op Vlieland? Zeker weten! In de duinen heb je ook best veel gras, helmgras heet dat. Prikt een beetje maar de kleur is hartstikke groen. Je kunt op dit ei-land van alles bekijken en ondernemen, maar dat is niet per se waarom mij het gras zo groen in de ogen schijnt. Sofia heeft zich laten verbazen door de sfeer van Vlieland, die bij menig mens (en blijkbaar ei!) ervoor zorgt dat je tot rust komt. Ik weet niet wat dat is, maar je leeft hier gewoon in het moment, je hoeft niet op de klok te kijken – behalve als je op tijd moet zijn voor de boot naar het vasteland – en je bent hele dagen buiten in de frisse lucht. Allemaal ingrediënten die mij een blei ei maken. Afijn, het was natuurlijk ook vakantie, dat zal vast invloed gehad hebben op de kleur van het gras. Maar het is wel waar, u zou zelf eens moeten ervaren watvoor rust Vlieland uitstraalt! Dan wel buiten het hoogseizoen gaan, hoor. Ik heb gehoord dat je hier in het dorp, tijdens hartje zomer, over de koppen kunt lopen. Ik weet niet precies wat dat betekent, maar als er zoveel mensen zijn, zal het gras ook wel vertrapt en minder groen raken. Zonde!